Blog

Nieuws uit Haïti

Nieuwsbrief 

12 september 2019

Beste Vrienden,


Het jaar 2019 is begonnen aan zijn laatste trimester, een jaar waarin ik een nieuw hoofdstuk ben beginnen te schrijven in mijn levensboek. Na mijn herstel was ik wel verplicht aan een ander ritme verder te doen met een nieuwe aanpak van mijn werking. Je kan hieronder lezen over de voornaamste gebeurtenissen in verband met de stichting Mamosa-Cunina en een verslag over de vooruitgang in de uitvoering van het bouwproject van het sportcentrum.


De stichting Mamosa-Cunina
Het in 2011 geopende Mamosa huis werd uiteindelijk aangekocht door de congregatie van Scheut, om er het project “Bon Nouvèl” in onder te brengen. Dat werd beslist eind juni, maar de verkoopmodaliteiten zijn nog niet helemaal rond omdat de betrokken confraters die dat moeten regelen, tot voor kort in het buitenland waren. Ik laat het huis wel aan een lagere prijs over dan gewenst, maar het werd stilaan duidelijk dat ik in de huidige sociopolitieke situatie van Haïti geen andere kopers zou vinden. Deze situatie brengt mee dat particulieren, noch organisaties, staan te springen om een groot huis aan te kopen. De optie voor Bon Nouvèl is dan wel een welkom alternatief en daarmee blijft de woning toch een beetje in de familie en gaat naar een project met een hoge opvoedkundige waarde, project dat ikzelf meer dan 10 jaar onder mijn hoede had. Met de verkoop van het Mamosa-huis gaat de deur eveneens dicht voor de manier waarop ik zovele jaren studenten heb begeleid. De resultaten waren wel aanmoedigend. Meer dan 70 jongeren verbleven een tijd in het mamosa-huis. Onder hen zijn er nu burgerlijk ingenieurs, verpleegsters, boekhoudsters, secretaressen, een arts, een landbouwingenieur, hotelbedienden, leraressen, enz .... Maar het is stilaan duidelijk geworden dat ik de mogelijkheden niet meer heb om verlaters te vervangen door nieuwkomers, deels wegens mijn gevorderde leeftijd en zwakker geworden gezondheid, deels omdat het financieel niet meer mogelijk is. Goed onderwijs is hier onbetaalbaar geworden. Ik wil wel nog, zolang ik het kan, studenten helpen maar dan wel zonder ze daarom kost en inwoon te moeten aanbieden. Zo kwam het dat ik inging op het voorstel van Cunina om het grote huis te verkopen en te verhuizen naar een kleinere woning in het sportcentrum, waarin ook een kantoor voor het beheer van de peterschappen is gevestigd. De verkoop van het grote huis zou dan de afwerking van het sportcentrum van de stichting moeten mogelijk maken. Daarmee is alle infrastructuur voor de werking van de stichting op éénzelfde plaats verenigd, zoals ik het aanvankelijk eigenlijk had gewenst.


Jeugd en Sport

Omdat het volleybalterrein volledig was ingepalmd door de gedeeltelijk gemonteerde pijlers en spanten voor de sporthal in opbouw, moesten we de geplande trainingen voor onze damesploeg begin juni noodgedwongen stopzetten en konden we ons traditioneel sportkamp niet laten doorgaan zoals gewenst. Dankzij de inzet van onze trainers, Alex Dumay en James Cherestal organiseerden we vanaf 22 juli, toch een alternatief, 5 namiddagen in de week, op de kleine beschikbare ruimte in het sportcentrum. Op 3 augustus was het volleybalplein terug helemaal vrij en ging ons sportkamp normaal door tot vrijdag 30 augustus. Die dag sloten we deze welgelukte vakantieactiviteiten af met een feestje. Eén van de ouders van deelnemende kinderen zorgde voor muzikale omlijsting. We begonnen met een volleybalwedstrijd tussen twee ploegen gevormd met jongeren die aan het vakantieprogramma deelnamen. Daarna kwam het optreden van enkele kinderen die het enthousiaste publiek wisten te vermaken met enkele mooie dansvoorstellingen. We sloten de namiddag af met een kleine receptie waarbij aan alle aanwezigen een drankje met een hapje en een stukje van onze feesttaart werd aangeboden.

De toekomst van onze sportbond Banzaï lijkt verzekerd -We begonnen eind juli met ons vakantieprogramma met een dertigtal jongeren. Sindsdien groeit de groep ingeschrevenen gestadig aan. Nu de mensen zien dat het bouwproject gestalte krijgt ontdekken we plots heel wat belangstelling van kinderen en hun ouders om mee te kunnen doen aan de door de sportbond georganiseerde activiteiten. Vooral mensen uit de buurt waar de sporthal in opbouw is komen inlichtingen vragen en willen hun kinderen inschrijven. Op 30 augustus telden we 103 nieuwe leden. We hopen voor het komende seizoen toch in staat te zijn een heren- en damesploeg te doen deelnemen aan de officiële competities. N.B. Zie de vernieuwde website van Banzaï op : www.iwebbanzai.org

Het bouwproject
Ik blijf verder dromen om mijn sportzaal af te krijgen. Maar het is frustrerend steeds weer nieuwe handicaps en vertragingen te moeten noteren: Vertraging door de chaotische sociopolitieke toestand in Haïti, vertragingen opgelopen bij de verzending van het bouwmateriaal van Frisomat en bij het inklaren (48 dagen vast in de douane). Na het vertrek van de studenten-stagiairs van de Thomas More hogeschool, op 3 juni ll., die daardoor het geplande werk niet konden afmaken, waren we verplicht een contract af te sluiten met een nieuwe Haïtiaanse ingenieur om de sporthal recht te zetten. Die kwam met een ploeg van 7 werkers toe op 26 juni, blijkbaar met onduidelijke afspraken met zijn werkvolk, zodat die mannen 10 dagen later plots het werk neerlegden, 5 dagen lang. Ze gingen uiteindelijk toch weer aan het werk, om een week later terug de bouwplaats te verlaten met nieuwe eisen. Daardoor nogmaals een paar weken zonder werk. Na enkele toegevingen en een kleine aanpassing van het contract konden de werken op 1 augustus terug hervat worden. Diezelfde dag huurden we een kraan en drie dagen later stonden de 24 pijlers recht, goed vastgezet in stellingen. Toen bleek dat de gehuurde kraan niet in staat was om de dakgebinten hoog genoeg te heffen, moesten we op zoek naar een andere. Weer lag de werf van vrijdag 9 augustus tot donderdag 15 augustus stil, toen een nieuwe kraan werd gevonden. Op dinsdag 27 augustus lagen de 12 dakgebinten op hun plaats. Het was een plezier vast te stellen dat alles paste als gegoten, dankzij het vakkundig werk van de studenten van Thomas More, bij het plaatsen van de ankers en de funderingen. Een belangrijke stap werd daardoor met succes gezet. Maar er is nog heel wat te doen om de ASTRA hangar helemaal afgebouwd te krijgen. Daarna komt er de inrichting van de sporthal, ttz. Speelterreinen, kleedkamers, tribunes, slaapzaal, bergplaats, enz. We willen de rest van deze werken laten doen door het bedrijf dat nu nog onder contract staat voor het oprichten van de sporthal. L&C Architecture et Construction, is een Haïtiaans bouwbedrijf dat voldoening geeft. Ze gaan nu een schatting opmaken zodat we naar een formule “sleutel op de deur” kunnen, met de hoop dat ons budget, met de inbreng van de verkoop van het Mamosa-huis, deze laatste belangrijke stap aankan...


Tot zover met deze nieuwsbrief. Ik sluit af met een hartelijke groet en met een heel speciaal woord van dank aan allen die op één of andere manier mijn jeugdwerking steunen.


Jan Hoet

Nieuwsbrief van Jan Hoet - 24 april 2019

Actualiteit in Haïti

 

Na een periode van betogingen, onlusten en onrust, door de oppositie in gang gezet vanaf 7 februari, kwam de kalmte tien dagen later in Haiti (voorlopig ?) weer terug. De man van de straat begint blijkbaar in te zien dat hij door zijn corrupte politieke leiders wordt gemanipuleerd ten voordele van hun eigen machtswellust en begint het voortdurende staken moe te worden.


De socio-politieke situatie van het land, dat precies onbestuurbaar is geworden, zet de regering wel zeer erg onder druk. Op 22 maart gaf de eerste minister, M. Henry Ceant, zijn ontslag en werd hij voorlopig vervangen door de heerJean-Michel Lapin, voormalig minister van cultuur. Die heeft als opdracht de lopende zaken van de ontslagnemende regering af te werken, in afwachting van de aanstelling van een nieuwe premier. 


Op29 maart kondigde de oppositie nieuwe betogingen aan met een oproep om het land “op slot” te doen. Ondanks de propaganda via radio en sociale media, werd deze oproep bijna niet opgevolgd. De geplande betoging kende een zeer zwakke opkomst. Bedrijven, banken en winkels bleven open en het straatverkeer kende de gewone drukte.


De uitzichtloze situatie van armoede, werkloosheid en honger, de corruptie die overal in hogere kringen de kop opsteekt, de toenemende onveiligheid en het wanbeheer van de politieke leiders van Haïti, brengt mee dat het aantal “bootvluchtelingen” weer sterk is toegenomen. Mensen die hun laatste cent geven aan gewetenloze “passeurs” die hen het paradijs beloven, om op overvolle zeilbootjes het ruime sop te kiezen, weg uit de hel van Haïti op weg naar het beloofde land, en dit op gevaar van hun leven. Op 31 maart verdronken 17 mensen in de nabijheid van de Turks-and-Caicos eilanden. Hun boot waarin 39 mensen opeengepakt als sardientjes in een blik de overtocht probeerden te maken, strandde op klippen en zonk. Slechts 14 mensen konden worden gered. Twee personen blijven nog vermist. Eind februari had een gelijkaardige catastrofe plaats waarin 28 opvarenden van zo'n drijvende doodskist verdronken. Dat maakt dat er binnen de maand al 45 Haitianen het leven lieten in een poging om naar een betere wereld uit te wijken.  


Mamosa-Cunina


Het dagelijks bestuur van de stichting Mamosa-Cunina, besliste enkele maanden geleden om in te gaan op het voorstel van Cunina om de woning waarin Mamosa gehuisvest is te verkopen. Dit betekent dat alle infrastructuur die nodig is voor de werking van Mamosa wordt overgebracht naar het sportcomplex, dat zo dus het jeugdcentrum van de stichting zal worden.


Daarin  zal plaats zijn voor het beheer van alle takken van haar werking, gaande van het onthaal en de begeleiding van studenten in Mamosa, de peterschappen en de onderwijs-ondersteunende projecten van Cunina tot de sportactiviteiten onder het beheer van de sportbond Banzaï. Met de gewaardeerde steun van Cunina, wordt ondertussen gewerkt om de woonruimtes in het centrum bewoonbaar te maken zodat ikzelf en enkele studenten daar binnenkort kunnen intrekken en ook het kantoor voor het beheer van de peterschappen daarin kan worden ondergebracht.


De woning voor het beheer van Mamosa en Cunina (zie foto) werd binnen volledig geschilderd en voorzien van het nodige meubilair. De septische putten horende bij de twee gebouwen, werden afgewerkt, de waterreservoirs werden geplaatst en de loodgieter zorgde ervoor dat alle voorzieningen piekfijn in orde zijn.



Ik wilde ervoor zorgen dat de studenten van Thomas More, tijdens hun verblijf in Haïti, toch de gelegenheid zouden krijgen een stukje van het land te zien. Op donderdag 21 februari maakten we een dagtocht naar Boutilliers, in de bergen boven Port-au-Prince, waar een prachtig panorama te zien is over de stad en omgeving. We gingen nog verder door een mooie streek naar Kenskoff en Furcy, 44 km van de hoofdstad, waar we zicht hadden op de hoogste top van Haïti, le pic de la selle (2780 m – zie foto).  Van maandag 4 tot woensdag 6 maart maakten we een rondreis door het noorden van Haïti. We reden over Hinche naar Mombin Crochu, waar we te gast waren bij pater Alex Kakolo Bea, confrater scheutist die daar pastoor is.


De volgende morgen gingen we dan door een mooie bergstreek, via Bois de Laurence en Carice naar Mont Organisé. Van daar daalden we af (zie foto) naar de vlakte van het Noorden, naar Ouanaminthe, stad aan de grens met de Dominicaanse Republiek. Van daaruit ging het dan via Terrier Rouge, Limonade en Quartier Morin, naar Cap Haïtien. Het traject tussen Mombin Crochu en Ouanaminthe, ongeveer 65 km, liet mijn bezoekers wel toe kennis te maken met de erbarmelijke toestand van het wegennet in het binnenland van Haïti. In Cap Haïtien logeerden we in Hotellerie du Roi Christophe, waar we konden genieten van het zwembad en een gezellig avondmaal in het restaurant.


De laatste dag (woensdag) reden we dan na een kort bezoek aan de stad, via Plaisance en de Puilborough pas naar Gonaïves. Dan door de rijstvelden van de Artibonite-vallei, via Lestère en Pont Sondé naar Saint Marc en van daar terug naar Port-au-Prince.  Een vrij lange reis (ongeveer 600 km) waarin ze een mooi stukje van Haïti hebben gezien. Thomas en Jelle toonden zich eveneens ervaren chauffeurs, wat de tocht voor mezelf heel wat minder vermoeiend maakte.  


Op vrijdag 1 maart, ’s avonds, waren alle Belgen in Haïti uitgenodigd op het Belgisch consulaat in Port-au-Prince, ter gelegenheid van het bezoek van de nieuwe ambassadrice van Haiti, mevr. Jehanne Roccas. De ambassade van Haïti is gevestigd in La Havana in Cuba. In Haiti is ons land alleen maar officieel vertegenwoordigd door een honorair consulaat. Ik ging op de uitnodiging in met de drie studenten stagiairs. Het was een gelegenheid om ander belgen die in Haïti werken of wonen, te ontmoeten.


De tweede helft van maart werden we in Mamosa zwaar op de proef gesteld. Op zondag 17 maart kregen we om negen uur ’s avonds een telefoon met het bericht dat Jessica, één van de pensionaires van Mamosa,  zwaar gekwetst in een kliniek in de wijk “Canaan” lag, 10 km buiten de stad. Ik reed meteen samen met Melanie en Daniella naar de aangegeven kliniek en vond haar nog buiten bewustzijn, serieus toegetakeld met een angstwekkende hoofdwonde. Zij was diezelfde dag ‘s morgens thuis vertrokken om haar familie te gaan bezoeken en op de terugweg  kreeg de auto met vier inzittenden een zwaar verkeersongeval.  Men vertelde ons dat hun wagen werd aangereden door een vrachtwagen. Twee jonge mensen die in de auto zaten waren op slag dood. De twee anderen, waaronder Jessica, zwaar gekwetst. Men liet ons weten dat de kliniek haar geen verdere zorgen kon aanbieden en ze best naar een ander hospitaal ging. We moesten de hulp inroepen van een ambulance om haar uiteindelijk om 1 uur ’s nachts over te brengen naar de kliniek “Espoir”, op een paar kilometers van onze woning. De volgende dag werd ze er geopereerd en op maandag 26 maart werd ze uit de kliniek ontslagen, maar moest ze om de twee dagen terug om haar hoofdverband te vernieuwen. Ze is ondertussen zo goed als hersteld. Einde goed, alles goed, maar het was voor ons toch een pijnlijke tegenslag en een onvoorziene financiele aderlating. Zonder ziekteverzekering koste deze behandeling een klein fortuin.


Op vrijdag 22 maart kregen we in Mamosa het traditionele bezoek van Frans Vandueren uit Opglabeek, ditmaal vergezeld van  medereiziger Luigi. Frans komt 2 maal per jaar naar Haïti voor het weeshuis Osjosmadat hij in Saint Michel de l’Attalaye heeft opgericht en telkens hij in Haïti is, komt hij voor zijn vertrek naar Belgie, langs voor een geapprecieerd bezoek. We gingen samen een kijkje nemen naar de bouwplaats van het sportcentrum.


Op zaterdag 23 maart hadden we het huwelijk van Thesnie Belotte, één van de Mamosa pleegkinderen en vele jaren begunstigd met een Cunina peterschap. Dankzij dit peterschap en de begeleiding die ik haar kon aanbieden in het onthaalhuis Mamosa, waar ze vele jaren woonde, kon zij haar studies afmaken en diplomeerde ze in 2017 als burgerlijk ingenieur. Na haar afstuderen verliet ze Mamosa. Een waar succesverhaal, waarop haar Cunina-peetouder werkelijk trots mag zijn. De misviering ging door in de kapel van de zusters van Christus Koning en werd voorgegaan, door mijn Congolese confrater, vriend van Mamosa,  pater Zébédée Lobo Kabesa. De receptie en avondfeest hadden daarna plaats, in open lucht, op het terrein van het vormingshuis van Scheut in Tabarre, naaste buren van de zusters. De studenten stagiairs waren eveneens uitgenodigd.


Van 11 tot 13 april zorgde Mamosa voor het onthaal van de ouders van Thomas Sels, één van de drie studenten van de Thomas More hogeschool. Zij waren overgekomen van de Dominicaanse Republiek, om hun zoon aan het werk te zien in ons bouwproject. Tijdens hun kort maar gezellig bezoek hadden ze de tijd om de bouwplaats te bezoeken en eveneens, op vrijdagnamiddag, een korte uitstap te maken naar het mooi panorama in Boutilliers. Zaterdagvoormiddag namen ze de bus van Capital Coachline terug naar de Dominicaanse Republiek. 


Jeugd en sport


Onze damesploeg kon in het lopende kampioenschap nog geen enkele wedstrijd winnen. Deze ploeg lijdt nog steeds onder het verlies van enkele sterspeelsters. Daardoor missen we eigenlijk een voltallig effectief om een degelijke ploeg op te stellen en eveneens om over voldoende volwaardige vervangsters te beschikken. Maar onze meisjes laten de moed niet zinken en blijven vechten voor elk punt. Ze boeken merkbaar vooruitgang. Hopelijk kunnen we ons volgend jaar versterken en betere resultaten noteren. We hebben dit jaar in dit kampioenschap geen jongensploeg kunnen opstellen, als gevolg van het vertrek van heel wat titularissen, veroorzaakt voor een stuk door mijn lange verblijf in Belgie wegens mijn gezondheidstoestand (juni tot december 2018). Na mijn terugkeer moesten we heel wat hervormingen doorvoeren in het doen en laten van de sportbond “Banzaï” en onder de leiding van een nieuw dynamisch dagelijks bestuur proberen we de in slaap gesukkelde draad weer terug op te nemen. We willen nu vooral onze energie steken in de volleybalschool om daaruit binnenkort weer sterke ploegen te kunnen vormen.


Deze volleybalschool herbegon opzaterdag 23 februari, onder de kundige leiding van Dan Alex Dumay. Elke zaterdag voormiddag, van 8 tot 11 uur, komen de jongeren die ingeschreven zijn bijeen in het sportcentrum, waar ze de geheimen van de volleybal sport leren kennen. We nemen meisjes en jongens op, waarvan de leeftijd schommelt tussen 9 en 15 jaar. Op 6 avril kregen we bezoek van “Tele-Timoun”, een TV station gespecialiseerd in kinderprogrammas. Ze kwamen een reportage maken over de jeugdwerking van de sportbond.


Het bouwproject


Uit dankbaarheid voor de steun die ik van de vzw Ayiti Cheri mag ontvangen, wil ik toch even de geschiedenis van deze steungroep belichten. De vzw Ayiti Cheri is ontstaan in de schoot van het kamerkoor "Ars Musica" van Vosselaar (zie foto). Dit koor werd gesticht en  wordt gedirigeerd door mijn schoonbroer Jo Suykerbuyk en mijn zus Ann Hoet, onvermoeibare weldoeners van mijn jeugdwerk. Een benefietconcert op 14 februari 2009, ten voordele van mijn werk in Haïti, lag aan de basis. Liefde in muziek, woord en beeld, een project voor Haïti, ten voordele van het studentenhuis ‘Mamosa’. De titel voor dit concert werd ontleend aan het lied “Ayiti Cheri”, mooi Haïtiaansloflied aan de ‘Parel van de Antillen’, ooit gezongen door Harry Belafonte. Een 4-stemmige koorbewerking ervan was de blikvanger en droeg meteen de sympathie weg van alle koorleden. Na de aardbeving van 12 januari 2010, waarbij de woning ‘Mamosa’ instortte en volledig verwoest werd, werden talrijke activiteiten opgezet voor de wederopbouw ervan en later voor de bouw van het jeugd en sportcentrum “Banzaï”, project van de stichting Mamosa-Cunina, te steunen. 


Ars Musica gaf zelf talrijke benefietconcerten in o.m.  Turnhout, Vosselaar, Lier, Strombeek-Bever enz… Het programma wijzigde licht maar het lied “Ayiti Cheri” bleef aan boord. Andere koren en muziekgroepen sloten aan bij dit initiatief en organiseerden op hun beurt concerten of andere activiteiten om gelden in te zamelen. In 2017 nam een jonge dynamische ploeg het roer over en omvormde de feitelijke vereniging tot een vzw. In 2018 nam de vzw met succes deel aan “De warmste week” om de nodige gelden in te zamelen voor de definitieve afwerking van het sport- en jeugdcentrum. Daarom een speciaal woord van dank aan Jo Suykerbuyk en Ann Hoet, aan alle leden van Ars Musica en allen die op een of andere manier hun geapprecieerde steun verlenen.


Op zondag 17 februari konden we eindelijk, na 10 dagen lang belet te zijn geweest om serieus te werken, een stapje vooruit zetten. Dankzij een wapenstilstand in de alles lamleggende betogingen, konden we diezelfde dag de diensten inroepen van een topograaf en een graafmachine inschakelen op de bouwplaatsen de laatste hand leggen aan het uittrekken van het grondplan van de sporthal.  Vanaf diezelfde 17de februari bleek de rust te zijn teruggekeerd in Haïti. Er waren de volgende dagen geen betogingen meer en het leven hernam traag maar zeker zijn gewone gang.


Maandagmorgen (18 februari) kon ik met de studenten naar een grote zaak waar bouwmaterialen worden verkocht (MSC-Plus) rijden. Op die manier konden ze zich informeren over wat er hier te vinden is, prijzen kennen en een lijst opmaken van wat effectief nodig zal zijn voor de bouwwerf in de komende weken. De drie studenten van Thomas More zijn dagelijks actief op de bouwplaats en zorgen dat de werken volgens de regels verlopen. Vanaf donderdag 21 februari werd er al begonnen met het uitgraven van de funderingen voor de 24 pijlers en de muren van de sporthal, 160 meter lineair en dit allemaal met houweel en schop! Daarna werd de bewapening van de voetstukken voor de pijlers geplaatst in afwachting dat de ankers op de bouwplaats raakten. Hoewel die al in Haïti aankwamen op vrijdag 8 maart, hebben we moeten wachten tot zaterdag 30 maart om dit langverwachte materiaal (zie foto) uit de douane te krijgen.


Vanaf woensdag 3 april begonnen de studenten al met het plaatsen van deze ankers. De drie containers met de rest van het materiaal kwamen op maandag 25 maart toe in Haïti. 


Enkele recente fotos genomen op de werkplaats.


Op dinsdag 2 april mochten we Mevr. An Poelmans, docente aan de Thomas More hogeschool, verwelkomen. Zij kwam namens het instituut om het bouwproject te bezoeken en het werk van de studenten-stagiairs te beoordelen. Ze verbleef een week in “Mamosa” met een vrij gevuld programma. Daarin was er tijd voor een uitgebreid aanwezig zijn op de bouwplaats, waar er o.a. een vergadering met de studenten en de leden van de bouwcommissie was gepland en we bezoek hadden op de werf van studenten van de universiteit “Quisqeya”. Op vrijdag 5 april vertrok ze met Floraine Décembre (op de foto 1 samen met An), voorzitster van de bouwcommissie, naar Mombin Crochu om zaterdag weer terug in de hoofdstad te zijn. Daarmee had ze toch de gelegenheid om een stukje van Haïti te zien. Zondagmorgen gingen we samen naar de eucharistieviering in de parochie waar ik wekelijks voorga. Op maandag 8 april gingen An en Thomas Sels en Floraine naar de universiteit “Quisqeya”, waar ze een afspraak hadden met docenten en studenten (zie foto 2). Deze Haïtiaanse universiteit wil op één of andere manier samenwerken met de stichting in verband met het bouwproject. Dinsdag 9 april vertrok ze weer terug naar België.

RECENT

Nieuwsbrief 

12 september 2019


Nieuwsbrief 

24 april 2019

Adres:

Heistraat 30, 2500 Lier


Email: info@ayiticheri.be

Copyright @ All Rights Reserved